Miłość Boga, gdy jest przyjęta przez człowieka, czyni go pięknym i kochającym. Taka osoba kocha Boga i drugiego człowieka, ponieważ człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga (Rdz 1,27). Jeśli zatem ktoś nie kocha bliźniego, to jego miłość do Boga jest niedoskonała lub nie ma jej wcale. Taka osoba musi przejść nawrócenie, czyli zmianę myślenia. Święty Jan określa przykazanie miłości mianem łatwego. Czy tak jest w istocie? Jest ono łatwe, gdy działa w nas Duch Święty, który jest osobową Miłością Ojca i Syna w Trójcy Świętej. On sprawia, że możemy kochać nawet naszych nieprzyjaciół. W Krzyżakach Henryka Sienkiewicza jest piękna scena, gdy oślepiony i okaleczony Jurand ze Spychowa ma okazję zemścić się na Zygfrydzie de Löwe, który go zranił. Wszyscy inni myśleli, że zabije go mieczem Misericordia, on jednak rozciął mu więzy i puścił go wolno. Miecz zemsty stał się mieczem prawdziwego Miłosierdzia. Tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. Ona sprawia, że możemy przebaczać winowajcom, pokonywać pokusy i cierpieć stratę na tym świecie, ufając w nagrodę Boga w przyszłym świecie, którą będzie On Sam. Jego widok bez materialnej zasłony nasyci doskonale nasz umysł i doskonale rozpali nasze serca.

Znowu wracamy do medytacji nad Psalmem 72. Dotychczas patrzyliśmy na niego w wymiarze alegorycznym, duchowym. Spójrzmy teraz na sens dosłowny. W Psałterzu Hebrajskim jest to ostatni psalm przypisywany królowi Dawidowi. Wyrażenie Salomonowi w tytule można interpretować bowiem jako Dla Salomona. Wtedy ten utwór byłby modlitwą odchodzącego Dawida do Boga, aby obdarzył jego syna sprawiedliwością i miłosierdziem w przyszłych rządach. Protoplasta Dynastii Dawidowej nie prosi o sławę ani o bogactwo dla niego, tylko o SPRAWIEDLIWOŚĆ. Sam Salomon dobrze zrozumiał tę lekcję swego ojca, bo gdy Bóg zaoferował mu, że spełni jego życzenie, ten poprosił o mądre serce (dosłownie w tekście hebrajskim serce słuchające), by mógł roztropnie rozstrzygać sprawy sądowe. Najwyższy spełnił jego prośbę i dlatego ten król Izraela był znany z mądrości. Nawet w naszym języku ukuto sformułowanie salomonowy wyrok na oznaczenie zdroworozsądkowej decyzji. Ten psalm pokazuje głębokie znaczenie władzy: jest ona służbą, zwłaszcza wobec najsłabszych, bezbronnych i pokrzywdzonych. Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, Prawdziwy Dawid i Salomon, dał doskonały przykład tej władzy umywając uczniom nogi. Prawdziwa władza jest zatem służbą.

Mieszkańcy Nazaretu powinni się cieszyć. Po tylu wiekach oczekiwania Mesjasz przyszedł! Nie trzeba Go szukać, On jest w ich synagodze, a Jego słowa są pełne łaski i wdzięku (greckie słowo charis użyte na określenie słów Jezusa oznacza zarówno łaskę jak i wdzięk/piękno). Jednakże rodacy Naszego Zbawiciela powątpiewają o Nim: Czy nie jest to syn Józefa?, czyli: On jest jednym z nas, jest taki zwyczajny. Czy On jest Mesjaszem? Owo powątpiewanie słychać i dziś wobec Kościoła Świętego: Skoro jest to Kościół Chrystusowy, to niech dokona spektakularnych rzeczy, niech zniszczy zło i zaradzi biedzie na całym świecie. To, co Kościół przekazuje, jest duchowe i ukryte: Dobra Nowina o Zbawicielu i łaska Sakramentów. Nie jest to widowiskowe, ale przemieniające serce. Kościół nie tworzy raju na ziemi, ale wiedzie do Raju w Chrystusie. W czytanym ustępie z Proroka Izajasza Pan Jezus dokonuje ważnego pominięcia. Czyta o roku łaski Pańskiej, ale nie mówi o dniu pomsty naszego Boga. Teraz jest Czas Łaski, Nawrócenia i Przebaczenia dla każdego. Przyjdzie jednak Dzień Sądu Ostatecznego, kiedy każdy rozliczy się przed Chrystusem-Sędzią. Pan Jezus trafnie to wyjaśnił siostrze Faustynie: Kto nie chce przejść przez Bramę Mego Miłosierdzia, będzie musiał przejść przez Bramę Mej Sprawiedliwości.