Trzecia część Księgi proroka Izajasza (rozdz. 55-66) wprowadza w ziemską rzeczywistość czasów mesjańskich, a zarazem w przestrzeń ich wypełnienia w radości zbawionych. Jest ukazaniem triumfu Bożego miłosierdzia nad sądem dla tych, którzy w pełni zaufali swemu Stwórcy i Zbawcy. Perspektywa nowych niebios i nowej ziemi jest zapowiedzią ostatecznego chwalebnego zwycięstwa Boga nad wszelkim cierpieniem, bólem, a nawet śmiercią. Nowe stworzenie w Bogu realizuje dynamizm nieustannego odnowienia. Nie będzie się wspominać tego co minęło w perspektywie niekończącego się stanu błogosławieństwa (szczęścia). Tylko potężny Bóg Stwórca może to wszystko uczynić. On jedynie jest źródłem radości wiecznej, której „ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9).

Świat, w którym żyjemy nieustannie próbuje nam wmówić, że musimy być „na czasie” i używać najnowszych możliwości i technologii. „Nowinki” mają zapewnić szczęście i zaspokoić nasz „głód”. Po prostu każdy z nas musi być „zaktualizowany” w światowej grze i pogoni za nowoczesnością. Niekiedy odnowienie zewnętrzne może mieć słuszne przesłanki do czynienia sobie ziemi poddanej, ale trzeba uważać, żeby nie stawało się zagrożeniem utraty celu ostatecznego. W tym kontekście dzisiejsza liturgia zaprasza nas do prawdziwego odnowienia. Jest to odnowa wewnętrzna, byśmy żyli według nakazów Bożych. Źródłem jej są życiodajne Sakramenty w Kościele. Tylko ścisła relacja z Bogiem miłosiernym przeprowadza nas bezpiecznie przez życie do wiecznej ojczyzny

Psalm wyraża wdzięczność i opiewa radość z przywrócenia zdrowia, a nawet ocalenia życia. Stawia cierpienie w niezwykłym świetle. Jest ono pozornym ukryciem się Boga przed człowiekiem. To tylko niewielka chwila w porównaniu do wielkości szczęścia z Bogiem w wieczności: wieczorem przychodzi płacz, a rano okrzyki radości. Zawsze jednak pozostaje tajemnicą i ma służyć objawieniu mocy Bożej. Psalmista doznaje wybawienia od Boga Wspomożyciela, dlatego śpiewa Zmieniłeś żałobę moją w taniec, zdjąłem mój wór pokutny, opasałeś mnie radością. Chrystus, który z bólem modli się w Ogrójcu wieczorem Ojcze, oddal ode mnie ten kielich (Łk 22,42), rankiem doznaje chwały zmartwychwstania. Wszystko, choć wydaje się trudne i nie do zniesienia, jest tylko chwilą wobec wiecznoś

Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego jest niezwykłą manifestacją dobroci Boga. Bóg pragnie szczęścia wszystkich swoich dzieci. Tekst jednak ukazuje coś znacznie ważniejszego. Żyć w pełni to wierzyć słowom Jezusa. Słowa Jezusa kierują na pielgrzymkę ku życiu: „idź syn twój żyje”. Urzędnik królewski w obietnicy słowu Boga jest ojcem zaufania, podobnie jak pierwszy ojciec wiary, Abraham. Dzięki wierze jednego i drugiego ich potomstwo otrzymuje życie. Jezus daje życie każdemu wierzącemu w Niego. Kto wierzy Jezusowi ma w sobie życie i nie umrze na wieki. Rzeczywistość umierania staje się drogą życia w Bogu, jeżeli naszą odpowiedzią w jej obliczu jest wiara. Jest to wiara w Boga,  który przeprowadza nas z umierania do życia.